Non podemos permitir que se sigan adxudicando servizos esenciais a entidades que recortan na seguridade dos seus empregados e empregadas.
O primeiro aniversario do asasinato da nosa compañeira Belén nun centro de menores de Badaxoz non é só unha data de dó, senón un recordatorio das consecuencias da neglixencia administrativa. Desde CCOO denunciamos que esta traxedia non foi un accidente fortuíto, senón o resultado directo dun modelo de xestión que prioriza o aforro orzamentario e o lucro empresarial sobre a integridade física do persoal. A falta de medidas de seguridade e o abandono institucional son as pezas dunha engrenaxe que, un ano despois, segue sen repararse.
A realidade nestes centros evidencia un patrón de desatención sistemática. As licitacións públicas “á baixa” impulsadas pola Administración obrigan aos centros a operar con cadros de persoal baixo mínimos e recursos insuficientes. O feito de que unha traballadora se atopase soa e sen apoio durante unha quenda de noite ante menores de alta complexidade non é unha excepción loxística, senón unha consecuencia directa duns pregos de condicións que non presupostan o persoal necesario para garantir contornos de traballo seguros.
Desde o sindicato sinalamos a privatización destes servizos públicos como o núcleo do problema. Ao delegar a protección de menores en empresas que compiten por presentar a oferta económica máis barata, vulnérase sistematicamente a Lei de Prevención de Riscos Laborais e os convenios colectivos. Isto deriva en cocientes inasumibles entre persoa traballadora e menores, protocolos de seguridade obsoletos ou inexistentes e unha formación inoperativa que deixa as e os profesionais nunha situación de vulnerabilidade extrema fronte a escenarios complexos.
CCOO esixe unha rectificación inmediata nas políticas de contratación pública: non podemos permitir que se sigan adxudicando servizos esenciais a entidades que recortan na seguridade dos seus empregados e empregadas para cadrar as súas marxes de beneficio. Reclamamos a reversión das privatizacións e a implementación de auditorías rigorosas que verifiquen o cumprimento estrito das normativas de protección. A Administración debe asumir a súa responsabilidade como garante da seguridade e deixar de ser cómplice da precariedade que pon en risco a vida de quen coida dos máis vulnerables.
Non aceptaremos máis escusas nin condolencias baleiras mentres as condicións laborais sigan sendo o elo máis débil do sistema. A nosa loita continúa para que o ocorrido con Belén force un cambio real no sector: esiximos traballo digno, protección efectiva e a fin da impunidade administrativa ante as irregularidades detectadas. Non pararemos ata que os centros de menores deixen de ser lugares de risco e se convertan en espazos onde a seguridade das persoas traballadoras sexa, por fin, unha prioridade innegociable.